[Crítica] V/H/S/94 resgata dias de glória da franquia
- Gustavo Fiaux

- 8 de out. de 2021
- 3 min de leitura

Para o bem ou para o mal, estamos imersos na era da nostalgia. Seja nos serviços de streaming ou no cinema, é impossível encontrar alguma produção que tenha um quê de original e não apele para preceitos básicos: resgate de franquias antigas ou ambientação em alguma época passada pré-anos 2000.
V/H/S/94 faz as duas coisas. Por mais que a franquia não seja tão antiga assim — o último e terrível capítulo V/H/S: Viral saiu em 2014 —, os segmentos são ambientados nos longínquos anos 90. Ainda que o filme não se encha de referências como piscadela para quem tem saudade dessa época, a justificativa casa bem com o meio técnico.
Mais contido que seus anteriores, V/H/S/94 realmente faz jus ao seu nome e à franquia: todos os segmentos (com exceção de um) são filmados em qualidade de fita cassete, sem grandes firulas visuais para embelezar as imagens. Isso ajuda a criar um clima e aumentar a tensão — e é curioso que o único que foge disso quebra completamente a logística da antologia.
Mas vamos por partes...

O filme é ligado por uma narrativa condutora, chamado “Holy Hell”, dirigido por Jennifer Reeder — e sinceramente, talvez seja o segmento mais fraco no conjunto da obra, mesmo sendo o elo entre os demais. Embora o found footage se encaixe aqui de uma maneira interessante (a história é contada do ponto de vista das bodycam dos policiais), a progressão promete muito mas entrega pouco. O final, que encerra o filme, é um assovio fraco comparado aos momentos mais explosivos.
“Storm Drain”, o segmento de abertura dirigido por Chloe Okuno, se sobressai como um dos melhores e que melhor captura o espírito dos anos 90. Uma repórter investiga uma lenda urbana controversa nos esgotos. Cheio de tensão e momentos deliciosamente absurdos, é um dos que melhor encara a premissa de V/H/S e oferece ao público uma narrativa igualmente grotesca e fascinante.
Por outro lado, “The Empty Wake”, de Simon Barrett, sabe que menos é mais. Meu favorito do longa, é um segmento tenso e angustiante que parte de uma premissa simples: E se uma mulher ficasse presa no funeral de um desconhecido, sem nenhum visitante, enquanto a noite progride e eventos sinistros começam a acontecer? Claro, é a premissa de qualquer pegadinha do Sílvio Santos, mas funciona pelo foco em poucas câmeras e um senso crescente de claustrofobia.
Timo Tjahjanto retorna à franquia após o excelente "Safe Haven" em V/H/S/2 para entregar "The Subject", onde as coisas começam a degringolar. Embora tenha um quê de gore e body horror que sempre é bem-vindo, o capítulo destoa dos demais por sua filmagem digital e por sua extensa duração. Quando parece que vai acabar, ele volta para nos entregar mais quinze minutos - tudo embalado em um CGI que fica ainda pior pela resolução e nitidez da imagem.
O segmento final, “Terror” de Ryan Prows, não é de se jogar fora completamente. Ele traz um discurso interessante sobre milícias e combina isso com mitologia vampiresca que parece ter saído de Blade II. Porém, é um mais do mesmo em seus sustos e perde a força em sua narrativa quase documental.

Tudo isso faz com que V/H/S/94 seja, no mínimo, irregular no que diz respeito à qualidade e à coesão de seus curtas. Para piorar, é o tipo de filme que entrega o que há de melhor logo no começo, o que faz com que os últimos se destaquem em todas as suas falhas e defeitos. Mas se vamos olhar com o copo meio cheio, definitivamente é melhor que Viral.
No fim das contas, o filme oferece tudo que se espera da franquia V/H/S: terror found footage em baixo orçamento e que valoriza o talento de criadores que amam fervorosamente o gênero — não é à toa que nomes como Adam Wingard e David Bruckner tenham saído daqui. É uma adição à altura dos dois primeiros, que se compromete (em maior parte) com uma estética e com uma coesão temática. Funciona para quem é fã e entretém quem só caiu de paraquedas aqui. Mas se você é o tipo de pessoa que não gosta de found footage ou de antologias, talvez essa seja a fita errada.

V/H/S/94
EUA | 2021 | 103 minutos
Direção: Jennifer Reeder, Chloe Okuno, Simon Barrett, Timo Tjahjanto e Ryan Prows
Roteiro: David Bruckner
Elenco: Anna Hopkins, Kyal Legend, Budi Ross, Christian Lloyd, Dru Viergever


![[49ª Mostra] 'O Beijo da Mulher Aranha' sonha em technicolor, mas é espetáculo sem vida](https://static.wixstatic.com/media/9c160f_8b7a57f59e8a4a6ba1a7d1b419f46245~mv2.jpg/v1/fill/w_980,h_551,al_c,q_85,usm_0.66_1.00_0.01,enc_avif,quality_auto/9c160f_8b7a57f59e8a4a6ba1a7d1b419f46245~mv2.jpg)
![[49ª Mostra] Que ninguém durma nas 'Ruas da Glória'!](https://static.wixstatic.com/media/fcae61_aaac88c7bf574e6b8051db0be856ac64~mv2.png/v1/fill/w_980,h_551,al_c,q_90,usm_0.66_1.00_0.01,enc_avif,quality_auto/fcae61_aaac88c7bf574e6b8051db0be856ac64~mv2.png)
98winzc com mấy bữa nay thấy mọi người nhắc nên mình cũng bấm vào coi thử cho biết. Mình không rảnh ngồi đọc kỹ hay thử từng mục đâu, chủ yếu lướt qua xem giao diện có dễ nhìn không. Cảm giác đầu tiên là trang làm khá gọn, chia khối rõ ràng nên mới vào cũng không bị ngợp, kéo xuống là thấy nội dung tách bạch. Mình để ý phần giới thiệu họ đặt mấy dòng về bảo mật uy tín khá nổi bật, kiểu đọc lướt vẫn hiểu họ muốn nói gì. Menu cũng nằm chỗ dễ thấy, bấm qua lại không phải mò nhiều, nhìn chung hợp kiểu người chỉ muốn vào xem nhanh. Nói chung…
Rikvip mình mới ghé thử vì thấy bạn bè nhắc hoài, kiểu vào xem giao diện có dễ dùng không thôi. Vừa mở ra là thấy họ chia nội dung theo từng khối nhìn khá thoáng, kéo xuống không bị rối mắt. Mình để ý có đoạn nói điều khoản điều kiện được công khai ngay trên trang chủ, nên cảm giác đỡ phải lăn tăn kiểu “không biết tìm ở đâu”. Mấy tiêu đề cũng đặt rõ ràng, đọc lướt là nắm được ý chính chứ không bị nhồi chữ. Menu để chỗ dễ thấy nên chuyển qua lại giữa các mục cũng nhanh, không phải bấm vòng vòng. Nói chung trang chủ nhìn gọn, các heading và box…
GG88 mình mới ghé thử vì thấy bạn bè nhắc hoài, chủ yếu vào xem giao diện chứ không có ngồi “cày” nội dung. Cảm giác đầu tiên là trang chia khối nhìn gọn, kéo xuống không bị rối mắt, tiêu đề nổi nên lướt nhanh vẫn nắm được đang có gì. Mình có bắt gặp một bài kiểu giải thích “bao lô là gì”, đọc tiêu đề là hiểu ngay hướng bài viết, hợp cho ai chỉ muốn xem sơ sơ. Menu đặt khá dễ thấy, chuyển qua lại mấy mục cũng trơn tru, không phải bấm mò. Nói chung nhìn thân thiện, không bị nhồi chữ, các bài được xếp theo dạng danh sách với heading rõ ràng…
gg88 mình thấy bạn bè nhắc nhiều nên cũng ghé thử cho biết, kiểu vào xem giao diện với cách họ trình bày nội dung thôi chứ chưa chơi gì. Lướt một vòng thấy trang làm khá gọn, nhìn “thoáng” nên không bị rối mắt, kéo xuống cũng dễ định hướng. Mình có bấm thử vào mấy bài viết hướng dẫn game bài (hình như có Tam Cúc với Phỏm), đọc lướt thấy viết theo kiểu chia đoạn rõ ràng nên nắm ý nhanh, không bị nhồi chữ. Với lại nhìn trên màn hình to khá sướng, kiểu giao diện 4k nên chữ nét và các khối nội dung tách bạch, tiêu đề nổi rõ nên tìm mục mình cần…